Uroczystość w Kamiennej Górze z okazji 80. rocznicy bitwy o Monte Cassino

Na cmentarzu komunalnym w Kamiennej Górze odbyła się dziś (czwartek, 16 maja) uroczystość z udziałem Wojska Polskiego. Wydarzenie to zostało zorganizowane z inicjatywy regionalisty Bogdana Adamusa w ramach obchodów 80. rocznicy bitwy o Monte Cassino.

Warto przypomnieć, że na kamiennogórskim cmentarzu spoczywają ojciec z synem, Dionizy i Tadeusz Podgórscy, którzy odznaczyli się bohaterskim udziałem w bitwie o Monte Cassino.

W wydarzeniu udział wzięli żołnierze, samorządowcy, przedstawiciele Instytutu Pamięci Narodowej i rady miasta Kamienna Góra, Honorowi Obywatele Miasta Kamienna Góra, uczniowie klasy mundurowej Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w Kamiennej Górze oraz harcerze.
Groby Dionizego i Tadeusza Podgórskich zostały oznakowane tabliczką „Ojczyzna swemu obrońcy”. Wyróżnienie to przyznane zostało w ramach akcji „Ocalmy”, której celem jest ocalenie pamięci o bohaterach narodowych.

W trakcie bitwy o Monte Cassino życie straciło 4 tysiące Polaków. St. sierż. Dionizy Podgórski, za swój udział w Kampanii Włoskiej, został odznaczony przez gen. Władysława Andersa Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino. W 1946 roku Dionizy został deportowany z Włoch do Anglii, a w maju 1947 roku powrócił do Polski i osiedlił się w Kamiennej Górze. Po przejściu na emeryturę zmarł 13 czerwca 1956 roku i został pochowany na kamiennogórskim cmentarzu.

Tadeusz Podgórski w kwietniu 1944 roku wyjechał do Włoch wraz ze swoją jednostką bojową, gdzie aktywnie uczestniczył w Kampanii Włoskiej przeciwko armii niemieckiej. W bitwie o Monte Cassino wykazał się wielkim męstwem i bohaterstwem na polu walki w 3 Dywizji Strzelców Karpackich, za co otrzymał osobiście od gen. Władysława Andersa Krzyż Walecznych. We wrześniu 1947 roku Tadeusz Podgórski został deportowany do Anglii i oddany pod opiekę władz brytyjskich. W maju 1947 roku powrócił do Polski i osiedlił się w Kamiennej Górze. Zmarł 30 sierpnia 1992 roku po długiej i ciężkiej chorobie. Również on został pochowany na kamiennogórskim cmentarzu.

Bitwa o Monte Cassino, zwana także bitwą o Rzym, to w rzeczywistości cztery bitwy stoczone przez wojska alianckie z Niemcami w 1944 roku w rejonie klasztoru na Monte Cassino. Jest uznawana za jedną z najbardziej zaciętych bitew II wojny światowej.

Bogdan Adamus

Regionalista Bogdan Adamus o kamiennogórskiej uroczystości z okazji 80. rocznicy bitwy o Monte Cassino

Charakterystyka postaci

Dionizy Podgórski, syn Stefana i Agaty z domu Seryna, urodził się 3 kwietnia 1889 roku w Koszlakach. Po ukończeniu siódmego roku życia podjął naukę w Szkole Powszechnej w Koszlakach, którą ukończył po 6 latach. Od 9. roku życia, Dionizy, jako łącznik przenosił różnego rodzaju dzienniki, broszurki i inne dokumenty w języku polskim do granicy rosyjskiej, przy której mieszkała jego rodzina. Pracy tej oddawał się bez reszty w każdej możliwej potrzebie, akcentując swoje patriotyczne zachowania, miłość oraz oddanie dla swojej zniewolonej Ojczyzny-Polski. W roku 1910 został powołany do Armii Austro-Węgier, w której przebywał do wybuchu I wojny światowej. W sierpniu 1914 roku sierż. Dionizy Podgórski trafił do niewoli rosyjskiej, jako jeniec Austro-Węgier w czasie walk frontowych. Następnie został przewieziony i osadzony w obozie koncentracyjnym w miejscowości Barnaule Tomskiej Guberni na Syberii. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w 1917 roku, Podgórski, jako jeniec austriacki, brał czynny i aktywny udział w organizacji życia jeńców polskich, a także był obecny w Szkole Polskiej przy Ognisku Polskim w Bernaule w czasie formowania się Dywizji Strzelców Polskich im. Tadeusza Kościuszki w Nowomikołajowsku na Syberii. Dionizy zameldował się w Wojennym Komitecie na Rosję, gdzie został wpisany do szeregów Wojska Polskiego na tym terenie, nie został jednak wcielony z powodu złego stanu zdrowia. Wynosząc z rodzinnego domu przywiązanie do ojczystej ziemi ponad wszystko, przesiąknięty (jak sam pisał) duchem miłości do Polski, to oddał się pracy przy werbowaniu młodych rodaków do szeregów 5 Dywizji Syberyjskiej, co w dniu 22 grudnia 1933 roku, w Brześciu n. Bugiem potwierdziło własnoręcznym podpisem dwóch Polaków: Stanisław Falkowski i Ryszard Kułakowski. Do ojczyzny Dionizy powrócił w październiku 1921 roku, zupełnie wycieńczony przebytymi chorobami i przeżyciami, związanymi z przebywaniem w katorżniczej niewoli na Syberii. Dopiero po powrocie do zdrowia wyraził wolę wstąpienia do służby wojskowej, co miało miejsce w 1922 roku. Został przydzielony do Batalionu Pancernego w Brześciu n. Bugiem, w którym przebywa do 1939 roku. Po wybuchu II wojny światowej Dionizy Podgórski dostał się do niewoli sowieckiej w dniu 18 września 1939 roku, a następnie został przewieziony do Tarnopola, a dalej do Krzywego Rogu, gdzie został zatrudniony przy wydobywaniu rudy żelaza kopalni. W dniu 26 czerwca 1940 roku został przetransportowany do miejscowości Komi, gdzie otwierano nowe kopalnie węgla. Dnia 1 września 1941 roku Dionizy Podgórski wstąpił na ochotnika do 2 Korpusu Wojska Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa na terytorium Związku Sowieckiego i został przydzielony do jednostki wojskowej Ośrodka Zapasowego 5 Dywizji Piechoty. W dniu 28 marca 1942 roku rozpoczęła się ewakuacja polskiej armii z terytorium ZSRS, która trwała do listopada tego samego roku. 2 Korpus udał się do Iranu, następnie do Palestyny, Egiptu oraz Iraku. Dnia 4 kwietnia 1944 roku Wojsko Polskie wzięło czynny udział w Kampanii Włoskiej, wykazując się wielkim bohaterstwem, heroizmem i walecznością. W dniu 11 maja 1944 roku 2 Korpus Wojska Polskiego rozpoczął atak na Monte Cassino, niestety mimo bohaterskiej postawy na polu walki wojsko polskie otrzymało rozkaz przerwania walk i powrotu na pozycje wyjściowe. Rozkaz ten wydał gen. Władysław Anders. W nocy z 17 na 18 maja 1944 roku rozpoczęło się następne uderzenie na Monte Casino i w wyniku ogromnego zaangażowania i męstwa wojska polskiego zakończyło się sukcesem. Rankiem 18 maja 1944 roku żołnierze polscy na ruinach klasztoru ujrzeli wywieszoną białą flagę, co oznaczało kapitulację wojsk niemieckich. We wspomnianej bitwie swoje życie oddało 4 tysiące Polaków. Gen. Stanisław Maczek w rozkazie do swoich żołnierzy w dniu 6 sierpnia 1944 roku we Włoszech pisał „Pamiętajcie wszyscy o jednym, Żołnierz Polski bije się o wolność wielu narodów, ale umiera tylko dla Polski”. St. Sierż. Dionizy Podgórski za udział w Kampanii Włoskiej został odznaczony przez gen. Władysława Andersa Krzyżem Pamiątkowym Monte Casino. W dniu 11 września 1946 roku Dionizy został deportowany z Włoch do Anglii, następnie w dniu 26 maja 1947 roku przybył z Anglii do Polski i zamieszkał w Kamiennej Górze na Dolnym Śląsku. Po przyjeździe do kraju był inwigilowany przez Urząd Bezpieczeństwa pod kryptonimami „Zachód” ora „Falanga”. Dionizy Podgórski podjął pracę zawodową w Zakładach Lniarskich „Wisła” w Kamiennej Górze, wykonując obowiązki księgowego. Krótko po przejściu na emeryturę zmarł 13 czerwca 1956 roku i został pochowany na Cmentarzu Parafialnym – sektor B4/rząd 4/grób 6.

Tadeusz Podgórski, syn Dionizego urodził się 18 września 1923 roku w Brześciu nad Bugiem. Po ukończeniu 7. roku życia rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej, a po jej zakończeniu podjął naukę w miejscowym gimnazjum. Wybuch II wojny światowej, w roku 1939, przerwał kontynuację nauki Tadeusza. W tej dramatycznej sytuacji Tadeusz Podgórski z całą rodziną dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie wraz z ojcem Dionizym został przymusowo zatrudniony w kopalni rudy żelaza w Krzywym Rogu. Po ogłoszeniu amnestii dla skazanych Polaków w ZSRS Tadeusz w dniu 1 września 1941 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, organizowanego przez gen. Władysława Andersa, na terytorium Rosji Sowieckiej. Tadeusz Podgórski podjął służbę wojskową w 5 Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Rozkazem z dnia 15 kwietnia 1942 roku został awansowany do stopnia starszego strzelca. Następnie rozkazem pułkowym został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej Szkoły Podchorążych w charakterze ucznia. Później rozkazem z dnia 1 maja 1942 roku został awansowany na stopień kaprala. W dniu 28 marca 1942 roku rozpoczęła się ewakuacja polskiej armii z terytorium Związku Sowieckiego, która trwała do listopada. Wówczas Tadeusz Podgórski wraz ze swoją jednostką wojskową opuścił Rosję i udał się do Iranu, następnie do Palestyny, Egiptu oraz Iraku, gdzie w roku 1943 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej z wynikiem dobrym. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do jednostki pancernej w charakterze dowódcy czołgu, a następnie z-cy dowódcy kompanii czołgów. Dnia 4 kwietnia 1944 roku wyjechał do Włoch wraz ze swoją jednostką bojową, gdzie wziął czynny udział w Kampanii Włoskiej przeciw armii niemieckiej. W bitwie o Monte Casino Tadeusz Podgórski wykazał się wielkim heroizmem, męstwem i bohaterstwem w 3 Dywizji Strzelców Karpackich, za co otrzymał osobiście od gen. Władysława Andersa „Krzyż Walecznych”. Kolejna ważna bitwa Armii Polskiej odbyła się pod miejscowością Bologna, która zakończyła się zwycięstwem Wojska Polskiego. Za bohaterską postawę na polu walki, Tadeusz Podgórski został odznaczony medalami: „Medal Za Wojnę – 1939/1945”, „Krzyżem Pamiątkowym Monte Casino” oraz „Medal Wojska – Polska Swemu Obrońcy”. 2 lutego 1946 roku kpr. pchor. Podgórski otrzymał wezwanie do Gimnazjum Mechanicznego w Ferno we Włoszech, w celu dalszego szkolenia wojskowego, opuszczając przy tym swoją jednostkę macierzystą. 11 września 1946 roku Tadeusz Podgórski został deportowany do Wielkiej Brytanii i oddany do dyspozycji władz angielskich w dniu 9 maja 1947 roku, celem odesłania do Polski. Przebywając w Anglii, kontynuował naukę, kończąc IV klasę Gimnazjum Mechanicznego w lutym 1947 roku. Dnia 22 maja 1947 roku Tadeusz Podgórski opuścił Anglię i przybył do Polski w dniu 26 maja 1947 roku. Zamieszkał w Kamiennej Górze na Dolnym Śląsku. Po powrocie do Polski był rozpracowywany przez Urząd Bezpieczeństwa w ramach spraw operacyjnych o kryptonimach „Zachód” oraz „Falanga”. Po przyjeździe podjął pracę zawodową w Zakładach Przemysłu Len w Kamiennej Górze, w charakterze ślusarza-montera, kontynuując naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w VI semestrze. Następnie został zatrudniony w Spółdzielni Pracy „7 Listopada”. Ostatnim miejscem zatrudnienia Tadeusza Podgórskiego był Szpital Powiatowy, gdzie pełnił funkcję kierownika sekcji zaopatrzenia. Na zasłużoną emeryturę Tadeusz Podgórski przeszedł w roku 1988. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie w dniu 30 sierpnia 1992 roku i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Kamiennej Górze, w sektorze D4/ rząd 4/ grób 12.

Zobacz inne